yıllar önce bir şiir yazmıştım " Matematiksel aşkın ifadesi " diye...
söylemek istediklerim, söylediklerinle noktalı,
görmek istediklerim, gördüklerinle bölümlü,
duymak istediklerimin ardından virgül geliyor, noktaya kadar boşluk var.
bilmek istediklerim, bilemediklerime yenik,
ben istemediklerimle bütünüm........
Şimdi böyle düşünmüyorum. Aslında hayatımın çok çeşitli dönemleri için geçerli olan bu cümleler ilk defa ve sonsuza kadar hükmünü yitirmiş durumda.
Şu anda hep istediğim, beklediğim, özlediğimle bütünüm. Ve mutluluğu böyle tarif ediyorum.
ŞÜKÜRLER OLSUN :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder